Искрена рецензија: „Just a Breath Away“ – филм за Скопската магла!?

Just a Breath Away (француски: Dans la brume) е трилер филм, во режија на Даниел Роби. Се работи за канадско-француска копродукција. Главните улоги во филмот ги толкуваат Ромен Дурис и Олга Куриленко како Матје и Ана.

Се работи за неуспешен европски обид да се имитираат холивудските филмови за катастрофи. И не, освен тоа што маглата ќе ги испотепа сите луѓе, а загадувањето ќе ги мутира децата, овој филм нема никаква врска со Скопје!

Постојат некои сличности со филмот Shadows and Fog (1991), на Вуди Ален, но ако сме искрени, освен „маглата“ како феномен, овој филм нема ни смисла за хумор или веродостојна мистерија.

Не е ни блиску до американскиот натприроден хорор филм од 1980 година The Fog, во режија на Џон Карпентер и со Адриен Барбо, Џејми Ли Кертис, Том Аткинс, Џенет Ли и Хал Холбрук.

Но, за што се работи тогаш?

Сара живее во Париз со нејзините родители. Таа страда од мистериозен автоимун синдром „тотална алергија“ и е принудена да живее во балон. Тоа е херметички затворена капсула која ја одржуваат нејзините родители, Матје и Ана.

Со досега кажаното се работи за филм кој дава бескрајни можности за развој на психолошки заплет кој го вклучува детето, желбата да биде слободно, истражувајќи го нејзиниот внатрешен свет и како тој се развива во ограничените реалности. Вистинска пандемиска психолошка драма!

Експериментите со сензорна депривација докажаа дека фантазијата дивее кога сетилата се ограничени. Но, филмот ја пропушта шансата да ги изгради тие имагинарни светови и се концентрира на една опција – филм со зомби апокалипса!

Да, добро слушнавте, можеби не е „зомби“, но сепак е апокалипса. Кога смртоносниот гас излегува од земјата и се шири низ улиците, набрзо ги убива сите! И замислете, не се работи за холивудски филм, туку за канадско-француска копродукција.

Значи, што е финтата? Гасот, кој е потежок од воздухот, полека се крева?… Не е објаснето зошто, но во ред, тоа е една од мистериите што гледачите треба да ја прифатат и да продолжат понатаму. Преживеаните се принудени да се движат нагоре, на повисоките места и повисоките катови.

Матје и Ана преживуваат со одење кај нивните соседи кои живеат на последниот кат, а нивната ќерка е заштитена од меурот. Сега можеме да ја насетиме целта на болеста на нивната ќерка како механика за развој на сценариото… и се чини дека дури ни така сфатена, идејата е лоша.

Некои од луѓето преживуваат со користење на маски за кислород и гас. Има некои авантури во светот осуден на апокалипса, луѓе убиваат други за да преживеат и слични холивудски теми.

Девојчето не умира на крајот

Меурот го штити девојчето , но колку долго? Во еден момент батеријата е при крај, а филтрите за воздух престануваат да работат. Мајката бега од безбедноста на горниот кат за да го спаси девојчето, но таа не носи маска. Успева да ја замени батеријата.

Секој што се обидел да трча по скали и да не дише, како што сигурно многумина од вас се обиделе во реалноста на пандемијата, брзо сфатил дека е невозможно да трча и да го задржи здивот повеќе од 15 секунди. Дури и ако е сосема способен да го задржите здивот 2 минути додека не се движи.

Како и да е, мајката умира, а тоа е единствената заслуга на европскиот пристап кон филмовите. Таа се жртвуваше за детето и тоа е чин кој е вреден да се прикаже на еден квалитетен филм.

Поетска правда?

Но, се чини дека филмот има желба да даде завршница со доза на „поетска правда“. Девојчето кое живееше (буквално) во стаклено ѕвоно, сега може да живее и во надворешниот свет. А сите други (не баш сите, бидејќи умреа) сега можат да живеат само во такви меури.

Но, колкав процент од населението има такви меури? Помалку од 1%, помалку од 0,1%, или 0,01%? Така нема да преживеат многу луѓе.

Но, дури и да ја прифатиме премисата на филмот, што? Секој кој живее во меурите ќе преживее, а секој што мораше да живее во меури пред смртоносната магла сега може да живее слободно надвор. Но, колку долго?

Сите кои работат со електроцентралите се мртви, значи струја ќе нема. Батериите за заштитените капсули на крајот ќе се потрошат, со што и луѓето во меурчињата ќе умрат. Останатите луѓе кои шетаат низ градот со маски за кислород ќе го потрошат кислородот. Така, единствените преживеани ќе бидат луѓето како Сара и момчето.

Момчето е Ное, нејзиниот „дечко“ кој боледува од истата болест. Значи, претпоставуваме дека тие се Адам и Ева на новиот загаден и изменет свет. Тие можат да пораснат, да се размножуваат и да направат повеќе луѓе со генетската мутација која им овозможува да живеат во зелената магла.

Но, како ќе преживеат без струја, вода, храна, греење и сите други работи кои ние, градските деца на светот, ги земаме здраво за готово? Да бидеме искрени, кое било сценарио што можеме да го замислиме не завршува добро.

Зелената порака скриена во зелената магла

Самиот филм може да се смета за предупредување. Тоа е единствената негова вредност. Децата кои преживуваат се мутанти на загадениот свет, продукти на нашата бескрупулозна желба да владееме со природата, да ја поробиме, да ја задушиме, но таа ќе возврати, правејќи го светот неподносливо место за живеење. И кога природата ќе се исчисти од нас, тогаш повторно ќе заживее.

Но, која е перспективата? Маглата на крајот ќе исчезне, не може да остане таму засекогаш. Тогаш децата ќе умрат, или ќе бидат принудени да се вратат во нивните меури, но нема да остане никој да се грижи за нив. Тоа не е добра перспектива.

Останува прашањето за радиусот на зелениот гас. Кои градови се погодени, кои држави, дали светот е ист? Филмот не се загрижува со тие прашања, тие не изгледаат важни за „балонот“ кој филмот го прави околу сценариото.

Пресуда

Филмот е обид на европската кинематографија да ги имитира холивудските блокбастерски филмови за катастрофа и апокалипса. Изгледа како аматерски обид за таков жанр, што е во ред, ако се работи со добра премиса. Но, филмот не успева на многу нивоа и не гради веродостојни премиси, заклучок или перспектива. Забавно е да се гледа, но лесно се заборава.

Оценка: 2/5

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена.